Pracownicy zatrudnieni przez podmiot z siedzibą w Polsce mogą zostać przez niego skierowani do pracy na terytorium innego kraju. Skierowanie może przybrać formę delegacji służbowej regulowanej przepisami KP lub odesłania (oddelegowania), którego istota sprowadza się do wyznaczenia pracownikowi tymczasowego miejsca świadczenia pracy poza siedzibą pracodawcy.

W przypadku oddelegowania pracowników na teren jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej jego warunki ramowe określają przepisy dyrektywy nr 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. Urz. WE L 18 z 21.01.1997).  Dotyczą one odesłania pracowników na terytorium innego kraju członkowskiego UE w trzech przypadkach:

• w celu wykonywania w tym kraju umowy zawartej między pracodawcą a odbiorcą usług, o ile istnieje stosunek pracy pomiędzy odsyłanym pracownikiem a odsyłającym go pracodawcą;
• do położonego w tym kraju zakładu lub przedsiębiorstwa należącego do grupy przedsiębiorstw, o ile istnieje stosunek pracy pomiędzy odsyłanym pracownikiem a odsyłającym go pracodawcą;
• pracowników wynajmowanych w celu wykonywania pracy w tym państwie przez upoważnione agencje zatrudnienia, o ile istnieje stosunek pracy pomiędzy odsyłanym pracownikiem a tą agencją.

Najważniejsza zasada delegowania zakłada, że warunki zatrudnienia pracownika oddelegowanego nie mogą być mniej korzystne od warunków zatrudnienia obowiązujących w kraju, do którego pracownik zostanie oddelegowany. W konsekwencji pracodawca jest zmuszony dostosować warunki zatrudnienia pracownika do standardów obowiązujących w kraju oddelegowania w zakresie czasu pracy, okresu wypoczynku, wymiaru płatnych urlopów rocznych, stawki płacy włącznie z wynagrodzeniem za nadgodziny.

Różnice w prawie pracy w wybranych krajach UE

Delegowanie pracowników może przybrać dwie formy:
1)    Rekrutacje i selekcje pracowników w celu zatrudnienia za granicą
2)    Delegowanie z Polski do pracy za granicą

Wady i zalety obu sposobów

Zasada generalna - podleganie ubezpieczeniu państwa wykonywania pracy
Z treści przepisów rozporządzenia 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego wynika, że osoby przemieszczające się na terenie Unii w celach zarobkowych podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego. Jest to tzw. zasada jedności stosowanego prawa. Wynika stąd generalna zasada, na podstawie której pracownik najemny podlega ustawodawstwu państwa, w którym wykonuje pracę.

Zasadę generalną - stosuje się z uwzględnieniem następujących wyjątków i sytuacji szczególnych zawartych w art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004

1. Osoba, która wykonuje działalność jako pracownik najemny w Państwie Członkowskim w imieniu pracodawcy, który normalnie tam prowadzi swą działalność, a która jest delegowana przez tego pracodawcę do innego Państwa Członkowskiego do wykonywania pracy w imieniu tego pracodawcy, nadal podlega ustawodawstwu pierwszego Państwa Członkowskiego, pod warunkiem, że przewidywany czas takiej pracy nie przekracza 24 miesięcy i że osoba ta nie jest wysłana, by zastąpić inną osobę.

Powołana wyżej dwie reguła pozwala na zastosowanie polskich przepisów prawnych w zakresie zabezpieczenia społecznego, w przypadku gdy polski pracownik będzie czasowo (nie dłużej niż przez 24 miesiące) wykonywać pracę za granicą - na terytorium jednego z państw UE/EOG. Delegacja będzie możliwa jeśli pracownik był wcześniej ubezpieczony przez miesiąc w kraju wysyłającym. Zastosowanie polskich przepisów będzie odbywać się podstawie poświadczonego przez polską instytucję (ZUS) formularza A1